Θέμα: ΣΤΑΜΠ 2019
Εμφάνιση ενός μόνο μηνύματος
Νέα Μηνύματα 13-06-19   #11
DeltaMan
Ανώτερο μέλος του Petame
 
Το avatar του χρήστη DeltaMan
 
Ημερομηνία εγγραφής: 11-04-2008
Ηλικία: 42
Μηνύματα: 279
Επίπεδο φήμης: 1229208 DeltaMan Έχει μια φήμη ...πέρα από τη φήμη DeltaMan Έχει μια φήμη ...πέρα από τη φήμη DeltaMan Έχει μια φήμη ...πέρα από τη φήμη DeltaMan Έχει μια φήμη ...πέρα από τη φήμη DeltaMan Έχει μια φήμη ...πέρα από τη φήμη DeltaMan Έχει μια φήμη ...πέρα από τη φήμη DeltaMan Έχει μια φήμη ...πέρα από τη φήμη DeltaMan Έχει μια φήμη ...πέρα από τη φήμη DeltaMan Έχει μια φήμη ...πέρα από τη φήμη DeltaMan Έχει μια φήμη ...πέρα από τη φήμη DeltaMan Έχει μια φήμη ...πέρα από τη φήμη
Προεπιλογή Απάντηση: ΣΤΑΜΠ 2019

Το στίγμα gps είχε μοιρασθεί, οπότε, μετά απο ολιγόλεπτες συζητήσεις, είπαμε να μήν περιμένουμε άλλο αλλά να ανηφορίσουμε μιάς και θα μπορούσαν οι περισσότεροι να πλοηγηθούν μόνοι τους με τη βοήθεια των έξυπνων κινητών και τα μαθηματικά τριγωνισμού και εύρεσης θέσεως μέσω δορυφόρων! Πρώτη, δευτέρα, τρίτη και μετά απο λίγο πάλι πρώτη για να κινηθούμε αργά στο μικρό κομμάτι χωματόδρομου προς το λοφάκι με τη σωστή κατεύθυνση. Ανυσηχητικά μεγάλα τα χόρτα μου φάνηκαν στην αρχή, για να καταλάβω προς το τέλος της 'μέρας ότι βοήθησαν πολύ στις προγειώσεις και στις... αποτυχημένες προσγειώσεις! Η θέα μαγευτική παιδιά. Απέναντί μας η λίμνη Μαραθώνα λαμπύριζε, πράσινη φύση παντού. Αν ήταν απόγευμα και δέν έκαιγε τόσο ο ήλιος νομίζω θα ήταν θεσπέσια. Ίσως next time... Wink Τα αμάξια άρχισαν σιγά-σιγά να στοιβάζονται στο χώρο που θέλει πρόνοια και σωστή διαχείριση για να φτάσει σε όλους, αλλά τελικά ήταν μεγαλύτερος απο ότι φαινόταν. Αφήσαμε την προσγείωση καθαρή απο παρκαρίσματα. Εμφανίστηκαν ο Γιώργος Κ., ένας συγγενής της γυναίκας μου και πρώην αερομοντελιστής ο Χρήστος που δέν είχα ξαναδεί, κι άλλοι, κι άλλοι φίλοι που είχα να δώ χρόνια, απο εποχές Κώστα Παπαδόπουλου. Ξαναείδα τους Θόδωρο & Λυδία, ζευγάρι που πετάει πλαγιά! ΝΑΙ! Είναι μαζί, ζευγάρι που ΠΕΤΑΝΕ ΠΛΑΓΙΑ! ΚΑΙ οι Δύο. Μαγικά πράματα. Πέρσι δέν ήρθαν λόγω εργασίας αλλά τσούπ... νάτοι τώρα και καλώς ήρθατε παιδιά...
Αρχικά μας ταλαιπώρησε ο καιρός, ήταν λοξά σε σχέση με την κατεύθυνση του λόφου μας, πέταγε σωστά μόνο στα αριστερά μας ενώ δέν ήταν λίγες οι φορές που κατεβαίναμε λίγο χαμηλότερα για να ανακτήσουμε το φρεσκο-πεσμένο μοντελάκι μας, όμορφα πεσμένο βέβαια θα έλεγε κανείς πάνω σε κάποιο θαμνώδες χορταρικό της περιοχής. Δέν έλειψε βέβαια και μιά καλή στούκα λόγω απώλειας ηλεκτρονικού ελέγχου, όπου ευτυχώς μόνο το φτεράκι θα θελήσει μικρές επισκευές. Για το δικό μου μόνο πειραματικό XRF κατέβηκα δυό-τρείς φορές γιατί όταν κάνεις παρθενική πτήση εδώ και τώρα, έ, τα θέλει το κωλαράκι σου... Αζύγιστος, ατριμάριστος, τρέχε λίγο παραπάνω. Καθώς κατέβαινα πάταγα πάνω σε κλαδιά ή μικρούς κορμούς δένδρων που κοίτοταν ανάμεσα στην χαμηλή βλάστηση και αναρωτιόμουν πώς και γιατί, μέχρι που έμαθα απο τα παιδιά πως υπήρξε μιά πυρκαγιά εκεί, οπότε όλη η παλιά ξυλεία είχε υπερκερασθεί απο τη νέα γενιά. Φοβερό! Παρόλη βέβαια την λάθος κατεύθυνση, καταφέραμε και σηκώσαμε ψηλά όχι μόνο ηλεκτρικά α/μ αλλά και μή μοτεράτα, όπως την απόλυτα ταλαιπωρημένη πτερυγούλα των Θ&Λ (συντομογραφικά τρελαμένοι μου φωτογράφοι)! Και η μαγεία αρχίζει.
Το Κοτσύφι της UCD πέταξε χαμηλά με ασφάλεια αποστολή auto με 4 χλμ εικόνα στους 5,8 παρακαλώ, η minimoa του Κώστα επίσης ζωγράφισε (το πιό όμορφο α/μ φέτος), το Hawk του Μιχάλη νομίζω πέταξε, ο Νικόλας Κ. προσπάθησε αλλά δέν πρόλαβε να χαρεί την αλλαγή του καιρού γιατί έπρεπε να φύγει πιό μετά, ο Βασίλης ο Γεροστάθης τα 'βγαλε και τα χάρηκε καί τα τρία αν δέν κάνω λάθος... αξίζει ένα αφιέρωμα στον Βασίλη και στις δύο ιδιοκατασκευές του εκείνη τη μέρα. Ο Βαγγέλης πέταξε και κυνηγηθήκαμε και μετά (!), όλοι, όλοι νομίζω ήταν ευχαριστημένοι, ο Παναγιώτης Κ. ήρθε και παρόλο που δέν έφερε το Jart χάρηκε την πτερυγούλα του (ΣΤΑΜΠ χωρίς Jart, Not again Please Panos), όλοι περάσαμε όμορφα εν τέλει. Ειδικά όταν γύρισε ο καιρός μετά το μεσημεράκι, χαχααα... Κείμενο καινούργιο θα μπορούσα να αφιερώσω στο τμήμα αυτό της μέρας, μιάς και όντως έγινε αυτό που λέμε... "Μας Έκανε τη Χάρη"!
Το exp-XRF κατάφερε να πετάξει σωστά στο νέο άνεμο, λίγο πισώβαρο αλλά δέν είχα χρόνο, δέν ήθελα βασικά να το προσγειώσω και να το διορθώσω για να μή χάσω όλη την πόρωση της στιγμής! Γούσταρα απίστευτα, είχα κολλήσει, πορώθηκα, έσφιγγα δόντια και χοροπήδαγα πού και πού. Πέρναγα με τραβέρσες εμπρός στο ridge, δεξιά-αριστερά και τούμπαλιν, τρέλα ανύπωτη. Ελιξήριο ζωής & χαράς ήταν σάν να ήπια, δέν ήθελα να κατεβώ με τίποτα. Συνολικά έγραψε 80 λεπτά ο πομπός άκλειστος, αλλά βγάλτε λίγα λεπτά για την ανάκτηση μετά από kill αντιπάλων (ε ναί, χάνω και 'γώ ακόμα ρε γμτη)... Φρενίτιδα ευγενική, παραλήρημα συγκρατημένο, δόσεις αδρεναλίνης πλημμύριζαν όλους όσους συμμετείχαν στις αερομαχίες. Οι Θ&Λ έκαναν ίσως το πρώτο τους combat, χτυπήθηκαν και εμβόλισαν επίσης (εμένα ρε γμτο), ο Πάνος συμμετείχε με το γρήγορο κίτρινο πτερυγάκι (ωραίο το μικρό) και επίσης κατάφερε kill (πάλι εμένα), ο Βαγγέλης με την τεράστια λαιμητόμο πτέρυγα έτρεξε (ευτυχώς δε με πέτυχε). Μακάρι να έχετε κανά βίντεο ρε παιδια μακάρι! Αυτές οι στιγμές είναι μοναδικές. Χάρηκα πάρα πολύ τη Λυδία που είναι ίσως η μόνη γυναίκα που πετά πλαγιά στην Ελλάδα! Πείτε αν ξέρετε καμιά άλλη γιατί εγώ δέν έχω ακούσει κάτι. Έμαθε να πλαγιολισθαίνει σε τραβέρσες εμπρός μας και να συμμετέχει δειλά-δειλά στις αερομαχίες! Γούσταρε νομίζω και κείνη κάργα. Θα πρέπει να μάθουμε όμως και στην άλλη γυναίκα της παρέας μας επειδή σίγουρα το αξίζει σε τόσες συναντήσεις που έχει έρθει και επειδή πρέπει να απολαύσει και κείνη τη δική μας χαρά. Θα το φροντίσουμε με μιά πτερυγούλα δωράκι, γιατί όχι, αρκεί να γουστάρει και κείνη και να μας το πεί (μέσω του Μιχάλη, χαχαχα)... !
Κατά τις 3 και κάτι αν δέν κάνω λάθος γιατί το ρολόι είναι το μόνο που δέν κοίταγα εκεί πάνω στον επίγειο παράδεισο, αποφασίσαμε να κατηφορίσουμε για καφεδάκι και κάτι να τσιμπήσουμε. Ααα... μήν ξεχάσω ένα μεγάλο μάθημα της μέρας, στο πρόσωπο του νεαρού Αλέξανδρου που έκανε slope soaring πάνω απ'την αναπηρική του καρεκλίτσα! Χάρμα οφθαλμού παιδιά, θάρρος απύθμενο πηγάζει απο μέσα του και βοηθά και όλους εμάς να αναθαρρούμε! Τιμή και δόξα Άλεξ, να είσαι πάντα δυνατός και να μας διδασκαλεύεις. Θυμάμαι που με ρώτησε αν γίνονται αγώνες F3F στην Ελλάδα, του απάντησα ότι έχουμε ωραίο F5J πρωτάθλημα αλλά εκείνος ήθελε το F3F. "Για τώρα" είπε, θα ήθελα λίγη παραπάνω ένταση κλπ. Βράζει το αίμα του και καλά κάνει. Καλά κάνουν φυσικά και τα παιδιά του F5J, δέν κρίνω κανέναν. Καθένας κάνει ότι γουστάρει στη ζωή του.
Φέτος μας έλειψαν αρκετοί φίλοι όπως οι Κώστας Ζ., ο Μάριος ο καπετάνιος, φίλοι του petame κλπ. Κάποιοι άλλοι επίσης έχουν δηλώσει επιθυμία αλλά μείναμε εκεί. Στο μέλλον παιδιά ελάτε. Και απο την επόμενη φορά και για κάθε επόμενη, γιατί όχι?!?! Όλοι είστε ευπρόσδεκτοι, διάφορα κόμπλεξ δέν χωράνε στη μικρή ζωή μας. Στο debreefing δέν μείναμε πολλοί. Φάγαμε, ήπιαμε καφεδάκι και πολύ μα πολύ νερό, συζητήσαμε, κουτσομπολέψαμε (λίγο), ανταλλάξαμε ιδέες και απόψεις για κατασκευές και τεχνικές. Περάσαμε ακόμη ένα ακαταμάχητο ομαδικό δίωρο σε ένα ωραίο restaurant που είχε ότι τράβαγε η ψυχή σου. Ξανα-αγκαλιαστήκαμε και δώσαμε υποσχέσεις να το ξανακάνουμε. Και έτσι θα γίνει. Αέρα στα φτεράκια μας, πνοή στην ψυχή μας.
Θέλω να αφιερώσουμε κι αυτή την Κυριακή μας σε φίλους αερομοντελιστές που χάθηκαν νωρίς. Για τον καθένα μας τα ονόματα έχουν διαφορετική βαρύτητα, διαφορετικά βιώματα, γι άυτό δέν θα πώ ονόματα. Απλά κλείστε τα μάτια κι ας κάνουμε μισού λεπτού σιγή προς τιμήν τους.
Θα μπορούσα να αναφέρω πως ακόμη δέν κατάφερα να έχω εκείνο το "ξυράφι" βαρύ εποξικό εργαλείο πλαγιάς για να βουτάει με 200 χιλιόμετρα και να σφυρίζει μπροστά μας. Θα μπορούσα επίσης να υποσχεθώ πως του χρόνου θα είμαι "πιό έτοιμος" κλπ... τίποτα απο αυτά δέν έχει τόση σημασία. Σημασία έχει η παρέα που κάνουμε και οι στιγμές που ζούμε, τις προσφέρει το χόμπυ μας και με ανοιχτές αγκάλες τις καλοδεχόμαστε. Αυτό έχει σημασία. Ο μικρός Αντώνης ήρθε με ένα απλό φελιζολάκι, το έσπασε αλλά το ξαναφτιάξαμε. Γιατί αυτό μετράει. Μιά στιγμή Χαράς ακόμη, ένα φρέσκο, σημερινό χαμόγελο. Ας μήν αφήσουμε τίποτα να μας το στερήσει αυτό. Καμιά πολιτική, κανένα κόμμα, καμιά εντύπωση του στύλ "έχω λίγα ρε γμτο".
Έχουμε Πολλά, έχουμε τα Πάντα, όταν πετάμε και χαιρόμαστε όλοι μαζί.
Σας ευχαριστώ όλους για το οπτικοακουστικό υλικό σας και παρακαλώ τον AirCosta να μου στείλει την διεύθυνσή του για να σας στείλω σάν ελάχιστο δωράκι δυό πτερυγούλες που θα έφερνα μαζί αν είχα αμάξι...

Εις το επανιδείν,
Γαδετσάκης Απόστολος
a smiling r/c slope kid
__________________
ΕΣΥ... Έφερες την αλλαγή που θά 'θελες να δείς ?
Ο χρήστης DeltaMan δεν είναι συνδεδεμένος IP   Απάντηση με παράθεση