Kοσμοδρόμιο Πλεσέτσκ
09-07-2014 15:00 ώρα Ελλάδας
Το πρώτο πυραυλικό σύστημα που σχεδιάστηκε - ( μετά την διάλυση της Σοβιετικής 'Ενωσης ) - καθ' ολοκληρίαν απο τους Ρώσους , δοκιμάστηκε χτές , με την επιτυχή εκτόξευση του πυραύλου
Angara-1.2PP απο το Ρωσικό επιτελείο Aεροπορίας & Διαστήματος.
Ο πύραυλος διέγραψε μικρή υποτροχιακή πορεία πάνω από την ακτογραμμή της Ρωσίας στην Αρκτική.
Η οικογένεια του Angara περιλαμβάνει τους :
1. Αngara- 1.1
2. Angara -1.2
3. Angara -3
4. Angara -5
5. Angara -7
Μικρό ιστορικό ( παρελθόν - παρόν και λοιπά ενδιαφέροντα ....)
Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης στα τέλη του 1991, είχε σοβαρές συνέπειες για το ρωσικό διαστημικό πρόγραμμα.
H κύρια περιοχή εκτόξευσης των Σοβιετικών - στο Μπαϊκονούρ- κατέληξε στο νέο ανεξάρτητο Καζακστάν, ενώ αρκετοί μεγάλοι προμηθευτές εξαρτημάτων πυραύλων μαζί με τα βασικά συστήματα παρακολούθησης ήταν τώρα στην
Ουκρανία.
Το ρωσικό υπουργείο Άμυνας είχε σοβαρότατους λόγους να ανησυχεί τόσο για την ικανότητα εκτόξευσης , όσο και για την ικανότητα ελέγχου των στρατιωτικών δορυφόρων, σε περίπτωση σύγκρουσης μεταξύ των πρώην σοβιετικών δημοκρατιών. (σ.σ. πράγμα που έχει συμβεί δεκάδες φορές απο το 1991 μέχρι και την σήμερον , όπου έχουμε μια τραγική επανάληψη στην
Ουκρανία )
Στις
3 Αυγούστου 1992 ,
ένα χρόνο μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα για την ανατροπή του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ , επιτροπή αποτελούμενη απο αξιωματούχους των Στρατιωτικών και Διαστημικών Δυνάμεων της Ρωσίας , έκανε μια νέα εκτίμηση για την κατάσταση και τις προοπτικές των συστημάτων εκτόξευσής της .
Το έγγραφο αυτό , οδηγούσε στην ανάπτυξη ενός νέου πυραυλικού φορέα-οχήματος , του οποίου ο σχεδιασμός , οι εγκαταστάσεις εκτόξευσης και ελέγχου πτήσης
δεν θα βασίζονται σε : Eταιρείες - Εργολάβους - Κατασκευαστές , εκτός Ρωσίας.
Ένάμιση χρόνο μετά , στις 15 Σεπτεμβρίου 1993 , η ρωσική κυβέρνηση εξέδωσε επίσημο διάταγμα δίνοντας το σύνθημα στην βιομηχανία πυραύλων , να υλοποιήσουν με την καλύτερη αρχιτεκτονική ένα βαρύ όχημα εκτόξευσης στο διάστημα , το οποίο θα ονομαζόταν
Angara , τιμώντας ένα απο τα μεγαλύτερα ποτάμια της Σιβηρίας .
Το νέο πυραυλικό σύστημα ήταν υποχρεωμένο να μεταφέρει έως και 24 τόνους σε
Χαμηλή γήϊνη τροχιά και μέχρι 3,5 τόνους σε
Γεωστατική .
Το νέο όχημα εκτόξευσης αναμένετο να αντικαταστήσει τους πυραύλους
Proton μετά το 2005. Το έτος πλέον αυτό έχει μετατεθεί σχεδόν είκοσι χρόνια μπροστά , κι έτσι οι Ρώσοι ελπίζουν ότι οι πύραυλοι Proton θα αποσυρθούν σταδιακά μετά το 2020.
Ο νέος χώρος εκτόξευσής του θα ήταν στα βόρεια της πόλης του
Plesetsk, όμως το 1994 , τα σχέδια μιλούσαν και για μια άλλη θέση εκτόξευσης στο
Svobodny , μια πολύ καλύτερη γεωγραφική θέση στη ρωσική Άπω Ανατολή.
Τρεις κορυφαίοι ρωσικοί οργανισμοί Σχεδίασης Πυραυλο_προωθητήρων :
1. G.K.N.P.T. Khrunichev (ο κύριος του έργου του πυραύλου Proton)
2. R.K.K. Energia
3. G.R.T..K.B. Makeev
υπέβαλλαν τις μελέτες τους , αναμένοντας την υπογραφή των τελικών συμβάσεων με το κράτος.
( Κάνοντας μια μικρή παρένθεση ..... ας θυμηθούμε ότι όλα αυτά τα σχέδια και οι προσδοκίες , πραγματοποιούνται την ώρα που το νέο κράτος που αναδύεται απο τα ερείπια της Ε.Σ.Σ.Δ. δεν έχει χρήματα όχι για υψηλή τεχνολογία αλλά ούτε για το φαγητό των φαντάρων .
Εντός ολίγου ......η χώρα ερείπιο του Γιέλτσιν θα εσύρετο απο το Δ.Ν.Τ. , θα δεχόταν τα δολλάρια της Δύσης ως βοήθεια , ενώ μέσα σε ένα χαοτικό σκηνικό κοινωνικής διάλυσης , αποσύνθεσης και σήψης , εργοστάσια ,βιομηχανίες , ερευνητικά κέντρα , στρατιωτικές εγκαταστάσεις θα έκλειναν
χιλιάδες επιστήμονες θα έφευγαν πρός την Δύση , ενώ ένας εσωτερικός πόλεμος απο ολιγάρχες , και νέους πρωταγωνιστές θα ξεκινούσε
προκειμένου να "μπεί χέρι" στις άπειρες πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας και κυρίως στα Πετρέλαια και το Φυσικό αέριο , καθώς και στα εγκαταλελειμένα όπλα αλλά και πυρηνικά που βρίσκονταν στην πρώτη ζήτηση απο τους πρωταγωνιστές των πολεμικών συγκρούσεων της εποχής...
Μέσα σε τέτοιες συνθήκες , είναι προφανές ότι κάθε προσμονή ολοκλήρωσης του έργου σε ένα εύλογο χρονικό διάστημα θα ήταν το λιγότερο παράλογη...)
Μετά απο μια σχεδόν ολόκληρη δεκαετία χαοτικών διαπραγματεύσεων , διεκδικήσεων των συμβάσεων , ανταγωνισμού , ματαιώσεων , επανασχεδιασμού , τεχνικών αποτυχιών , οικονομικού επανα-προσδιορισμού , παρασκηνίου και εμπλοκής πολλών φορέων στο φιλόδοξο αυτό project συνολικού προΰπολογισμού δεκάδων δισεκατομμυρίων δολλαρίων (είναι άγνωστο το πόσο τελικά έχει κοστίσει απο το 1993 μέχρι και το 2014 ) το έργο άρχισε περί το 2005 να μπαίνει σε πορεία υλοποίησης .......
Ενα πρώτο φώς στο βάθος του τούνελ πρός την επίτευξη του στόχου , άρχισε να φαίνεται σχεδόν οχτώ χρόνια πρίν , όταν το γραφείο σχεδιασμού που χρεώνεται την επιτυχία του project , G.K.N.P.T. Khrunichev , ανακοίνωσε τον Δεκέμβριο του 2007 , ότι οι μηχανικοί της NPO Energomash που υπαγόταν στις αναλήπτριες εταιρείες του G.K.N.P.T. Khrunichev και που σχεδίασαν τον
κινητήρα πρώτου σταδίου τον RD-191 , έκαναν τις πρώτες επιτυχείς δοκιμές .......
Περισσότερες και αναλυτικότερες λεπτομέρειες για όσους φίλους ενδιαφέρονται , παρατίθενται στα ακόλουθα Link.
Πηγές :
http://www.russianspaceweb.com/index.html
http://www.khrunichev.ru/main.php?lang=en
(Εγκαταστάσεις ανάπτυξης και κατασκευής , κέντρα εκτόξευσης ,κέντρα ελέγχου πτήσεων)
http://www.russianspaceweb.com/centers.html
http://www.youtube.com/watch?v=MjiuFrylwCc
***not copied