Aviomodelli Piper ArrowII

[pantelis]

AVIOMODELLI PIPER ARROW II


Στην αγαπημένη μου κατηγορία των ελαφρών αεροσκαφών γενικής αεροπορίας δυστυχώς υπάρχουν πολύ λίγες επιλογές για τους αερομοντελιστές. Μια από αυτές είναι το 6θέσιο Piper Arrow II της Ιταλικής εταιρίας Aviomodelli (σε κιτ).
Το αεροπλάνο αγοράστηκε από το on-line shop Lindinger.at αντί EUR190 μαζί με τα μεταφορικά.


Περιγραφή του κιτ

Η άτρακτος είναι κατά κύριο λόγο κατασκευή από poplar ply (κόντρα πλακέ λεύκας) με balsa. Όλοι οι νομείς της ατράκτου εκτός από το Firewall είναι σε δύο κομάτια κόντρα πλακέ 4 ή 5mm και τα πλαινά της ατράκτου κόντρα πλακέ 3mm. Η επένδυση του πάνω και κάτω μέρους της ατράκτου είναι από balsa stripes 3X10mm.
Τα φτερά, το οριζόντιο και κάθετο σταθερό είναι από φελιζόλ επενδεδυμένο με καπλαμά και βυνίλιο. Αρκετά κομάτια κόντρα πλακέ και balsa υπάρχουν (όλα laser cut) και είναι απαραίτητα για το μοντάρισμα των πτητικών επιφανειών και των επιφανειών ελέγχου.
Τα ακροπτερύγια των φτερών και των οριζοντίου και καθέτου σταθερού είναι πλαστικά ABS όπως και το cowl και τα καθίσματα για την καμπίνα.
Διάφανο πλαστικό για τα παράθυρα πολύ καλής ποιότητας.
Σχέδια όχι σε 1:1, υποτυπώδεις οδηγίες σε Αγγλικά και Ιταλικά, και λίστα με τα περιεχόμενα κομάτια.
Διάφορα βιδάκια, τροχοί, σταθερά σκέλη, ριναίο σκέλος, ντίζες μεταλικές και ξύλινες, σύστημα pull-pull, ακρόντιζα και αλουμινένια σωλήνα στήριξης των φτερών συμπληρώνουν το περιεχόμενο του κιτ. (Στο δικό μου έλειπε το ένα πλαινό της ατράκτου! Το κατάστημα μου έστειλε ένα καινούριο μέσα σε 10 ημέρες, αλλά μέχρι τότε το είχα φτιάξει μόνος μου με πατρόν το υπάρχον και έτσι τώρα έχω και ένα περίσευμα.)

[pantelis]

Κατασκευή

Η δουλειά ξεκίνησε με την άτρακτο και ήταν σχετικά απλή. Οι νομείς αφού κολληθούν (δύο κομάτια ο κάθε ένας) κλειδώνουν άριστα με τα δύο πλαϊνά της ατράκτου και τα δοκάρια ενίσχυσης (laser cut γαρ). Προσοχή χρειάζεται εδώ στην ευθυγράμμιση γιατί είναι πολύ εύκολο να στραβώσει η ουρά. Ο κατασκευαστής προτείνει τη χρήση ξυλόκολας ή αλειφατικής ρητίνης και κάρφωμα με ψιλά καρφάκια που σου δίνει στο κουτί. Εγώ χρησιμοποίησα παντού μεσαία κυανοακρυλική εκτός από το Firewall όπου χρησιμοποίησα εποξειδική 5΄. Μετά έντυσα τις πάνω και κάτω πλευρές της ατράκτου με τις λωρίδες μπάλσας. Όταν τελείωσαν τα πετσώματα η άτρακτος στοκαρίστηκε και τρίφτηκε καλά με τη γυαλοχαρτίστρα (sanding block).
Σειρά είχαν τα ουραία πτερώματα. Έκοψα τις επιφάνειες ελέγχου (flaps, ailerons, elevator, rudder) και κόλλησα με εποξειδική τα ξύλα (κόντρα πλακέ και μπάλσα) στις γυμνές από το κόψιμο πλευρές. Κατόπιν τα ξύλα τριμαρίστηκαν και ευθυγραμμίστηκαν με τις επιφάνειες των πτερωμάτων. Τότε κολλήθηκαν στην άτρακτο το οριζόντιο και κάθετο σταθερό. Α, να μην ξεχάσω μια απαραίτητη μετατροπή στα φτερά: ο κατασκευαστής δείχνει τα flaps να ελέγχονται από ένα servo μέσα στην άτρακτο και σύστημα από 6 (έξι!) ντίζες με δύο μετατροπείς κίνησης (belcranks). Δεδομένου και ότι τα φτερά είναι διαιρετά και σε κάθε μοντάρισμα το παραπάνω σύστημα θα πρέπει να μοντάρεται και στο τελος της ημέρας να ξεμοντάρεται, αποφάσισα να το καταργήσω και να εφαρμόσω την πολύ πιο αξιόπιστη λύση των δύο servo (ένα σε κάθε φτερό). ʼνοιξα λοιπόν ένα «λάκο» σε κάθε φτερό όπου και τοποθέτησα από ένα servo box που κατασκεύασα από κόντρα πλακέ 1,5mm. Φυσικά θα μπορούσα να αγοράσω έτοιμα πλαστικά servo boxes αλλά τότε δεν ήξερα ότι μπορεί κανείς να βρει κάτι τέτοιο στο εμπόριο. Τέλως πάντων η δουλειά έγινε και έτσι άριστα. Μετά κολλήθηκαν στα φτερά οι ενισχύσεις απο πολλαπλά φύλλα κόντρα πλακέ. Σε αυτές τις ενισχύσεις βιδώνονται τα κύρια σκέλη προσγείωσης και πιάνει ο σωλήνας στήριξης και ευθυγράμμισης των φτερών.
Τα φτερά ευθυγραμμίζουν με την άτρακτο μέσω του αλουμινένιου σωλήνα και κάποιων στρογγυλών κομματιών από ξύλο. Σύμφωνα με τον κατασκευαστή ασφαλίζουν στη θέση τους με δύο ελατήρια . Μάλλον αισιόδοξη άποψη. Αποφάσισα λοιπόν να ασφαλίσω τα φτερά με έξι βίδες (τρείς για κάθε φτερό) κατ'ευθείαν στην άτρακτο. Ενίσχυσα τα σημεία εκείνα της ατράκτου με αλουμίνιο πάχους 2mm, άνοιξα τρύπες σε αυτή και τα φτερά και βίδωσα τις 6 χοντρές λαμαρινόβιδες ασφαλίζοντας τα φερά στη θέση τους. Όταν βγήκαν οι βίδες σκλήρινα τις οπές τους στα φτερά με ρευστή κυανοακρυλική κόλλα.
Η επίσκεψη στο θάλαμο των ηλεκτρονικών γίνεται μέσω μιάς βιδωτής καταπακτής από κόντρα πλακέ με πηχάκια μπάλσα.
Κάπου εδώ τελειώνει η ξυλοδουλειά και αρχίζουν τα δύσκολα. Αποφάσισα να μην ντύσω το αεροπλάνο με monocote, αλλά να το βάψω. Διάλεξα ένα χρωματικό συνδιασμό που βρήκα στο internet σε λευκό και κόκκινο και ξεκίνησα τη διαδικασία. Αρχικά πέρασα όλο το αεροπλάνο ένα χέρι fiber glass. Εδώ έκανα τα πρώτα λάθη:
Πρώτον, χρησιμοποίησα υαλούφασμα 40 γραμμαρίων το οποίο αποδείχτηκε πολύ λεπτό. Σίγουρα είναι καλύτερο το ύφασμα των 80 γραμμαρίων ώστε στο τρίψιμο να μην σκιστεί.
Δεύτερον, αραίωσα τη ρητίνη με οινόπνευμα για πιο ελαφρυά κατασκευή και για να έχω μεγαλύτερη ρευστότητα. Ανοησία, ούτε πιο ελαφρυά έγινε ούτε με βοήθησε στην εργασιμότητα της ρητίνης. Αντιθέτως έτρεχε εύκολα.
Τρίτον, άπλωσα τη ρητίνη με πινέλο. Θέλει ρολλάκι ή πιστωτική κάρτα.
Τέταρτον, δεν πέρασα ένα δεύτερο χέρι ρητίνη.
Όλα αυτά είχαν σαν αποτέλεσμα η ρητίνη να μην έχει ενιαίο πάχος, να μου βγάλει την πίστη στο τρίψιμο και τελικά να σκίσω το πανί σε μερικά σημεία. Επειδή δεν είχα την υπομονή να περιμένω πάλι μία εβρομάδα να πάρει τις πλήρεις αντοχές της η ρητίνη, πέρασα όλο το αεροπλάνο δύο χέρια sealer με ενδιάμεσα καλό τρίψιμο. Η επιφάνεια που πήρα κρίθηκε ικανοποιητική και έτσι προχώρησα στην επικάλυψή της με surfaser. Ξανά τρίψιμο με βρεγμένο ντουκόχαρτο Νο 220 και 400. Όταν με ικανοποίησαν οι επιφάνειες προχώρησα στο βάψιμο με χρώματα αυτοκινήτου μονής. Το μόνο που έχω να πω είναι ότι το λευκό είναι απίστευτα δύσκολο χρώμα. Έχει κακή καλυπτικότητα και αν περάσεις πολλά χέρια αχνά, το βερνίκι δεν γυαλίζει ποτέ ενώ μπιμπικιάζει κιόλας. Παλιά μου τέχνη κόσκινο. Τρίψιμο με βρεγμένο ντουκόχαρτο Νο 1000 και μετά γυάλισμα με δύο νούμερα αλοιφές. Αποτέλεσμα; Καλό αλλά όχι τέλειο. Μετά γίνανε τα απαραίτητα μασκαρίσματα και βάφτηκαν τα κόκκινα. Εδώ η δουλειά έγινε πολύ καλή γιατί η καλυπτικότητα ήταν άριστη και βγήκε με ένα χέρι.
Ένα μόνο έχω να πω. Αν και η δουλειά που έκανα στο βάψιμο δεν με ικανοποίησε αρκετά δεν συγκρίνεται με την επικάλυψη με μονοκότ. Είναι η μέρα με τη νύχτα. Το βαμένο αεροπλάνο μοιάζει με αληθινό. Το μονοκοταρισμένο αεροπλάνο μοιάζει με παιχνίδι.
Σειρά τώρα είχαν η τοποθέτηση του κινητήρα και των ηλεκτρονικών.
Εδώ ο κατασκευαστής του κιτ είναι μάλλον αισιόδοξος. Δεν βλέπω πως ένας 60άρης κινητήρας μπορεί να κουνήσει ένα αεροπλάνο 2.10 με βάρος περί τα 6.5-7 κιλά. Έτσι επιλέχθηκε ο βενζινοκινητήρας CRRC pro GF26I 26cc με ηλεκτρονική ανάφλεξη 6volt. Το κόστος του ήταν μόνο EUR200 και όπως θα δείτε παρακάτω είναι πραγματική έκπληξη. Τα servo είναι στανταρ 3,5 κιλών (4,5 στα 6 volt που επελέγη να χρησιμοποιηθούν) για τα flaps, τα ailerons, το γκάζι και τoν ριναίο τροχό, και 5 κιλών (6,5 στα 6volt) για το elevator και το rudder. Μπαταρίες επελέγησαν SANYO 5cell 2100mah για το service και SANYO 5cell 2700mah για την ηλεκτρονική, που τοποθετήθηκαν όσο πιο μπροστά γινόταν.
Επειδή όσο και άν προσπάθησα δεν ήταν δυνατόν να βάλω στη θέση τους τα καθίσματα από ABS, τοποθέτησα τα servo trays βιδωτά ώστε αν κάποια μέρα μου έρθει η επιφοίτηση να μπορέσω να τα βγάλω, για να τοποθετήσω τα άτιμα καθισματάκια. Κόλλησα τα παράθυρα με canopy glue (μεγάλη εφεύρεση) και το παρμπρίζ μπήκε βιδωτό.
Στο μεταξύ και λόγω του βάρους του αεροπλάνου, είχα αποφασίσει να προσθέσω στο σύστημα προσγείωσης struts. Το μπροστινό βρέθηκε, αγοράστηκε και τοποθετήθηκε αντί του stock που είναι της απελπισίας (τρία κομμάτια τα δύο πλαστικά). Όμως για τα κύρια σκέλη δεν έχω βρει ακόμα. Έτσι τοποθετήθηκαν τροχοί scale 4' που γεμίστηκαν με αφρολέξ ώστε να απορροφούν κάτι από την κρούση της προσγείωσης και ταυτόχρονα να δώσουν λίγο χώρο από το έδαφος ώστε να χωρέσει προπέλα 16Χ10.
Μετά τοποθετήθηκε ο δέκτης (2,4 GHz , βενζίνη με ηλεκτρονική γαρ) και το αεροπλάνο μονταρίστηκε για να στρωθεί ο κινητήρας.
Εδώ αρχίζει μια εντυπωσιακή ιστορία με αυτό τo κινέζικο κινητηράκι. Πήρε μπροστά με την πρώτη, κράτησε ρελαντί αμέσως και λειτουργούσε ομαλά από την πρώτη στιγμή ακόμα και αρρύθμιστος. Δούλεψε για 5 ώρες στις 3.800-4.800 στροφές . Ρυθμίστηκε δύο φορές στο ενδιάμεσο και άλλη μία πριν την πρώτη πτήση. Η ρύθμιση ήταν πανεύκολη παρόλο που οι βελόνες είναι πολύ ευαίσθητες και θέλουν πολύ μικρές κινήσεις. Ο κινητήρας ακούγεται να αντιδρά σε αυτές και ακόμη και ένα μη εξασκημένο αυτί δεν θα έχει ιδιαίτερο πρόβλημα. Την 16Χ10 την γύρισε στατικά στις 8000 στροφές.
Τελευταίο έγινε το ζύγισμα το βράδυ πριν από την παρθενική πτήση. Ο κατασκευαστής του κιτ δίνει το ΚΒ ένα εκατοστό μπροστά από τα σκέλη προσγείωσης, περίπου στο 25% της χορδής. Αν το αφήσεις εκεί, το αεροπλάνο μπορεί να κάτσει σούζα με την ουρά να ακουμπάει κάτω και τη μύτη να κοιτάει ψηλά χωρίς να επανέρχεται στην φυσική του τρίκυκλη στάση. Αναγκαστικά λοιπόν μολύβια στο cowl. Πρόσθεσα περίπου 200 γραμμάρια και το αεροπλάνο στεκόταν άριστα χωρίς τάσεις για σούζες. Όμως πλέον ζύγιζε στο 20% της χορδής. Καλύτερα μπροστόβαρος σκέφτηκα , παρά να σπάσουμε την ουρά στην πρώτη προσγείωση. Και το άφησα ως είχε. Αλλο ένα θέμα ήταν ότι ο κατασκευαστής δεν προτείνει εύρος κινήσεων για τις επιφάνειες ελέγχου. Πήγα λοιπόν συντηρητικά και έδωσα 13mm για τα aileron, 13mm για το elevator, 23mm για το rudder και 25 μοίρες στα flaps. Αυτά για το high rate. Στο low rate όλα στο 70%. Ξεμοντάρισα , έβαλα τις μπαταρίες στη φόρτιση και πήγα για ύπνο. Το πρωί θα βλέπαμε αν όλα τα παραπάνω είναι σωστά.

[ankon]

Παντελη περιμενουμε νεα για αυτον τον κινητηρα!!!!!!Προσωπικα ειμαι πολυ περιεργος.

[pantelis]

Πτήση

Το αεροπλάνο μονταρισμένο περιμένει να το οδηγήσω στο διάδρομο του Hobbybox. Γεμίζω το ρεζερβουάρ και βάζω μπροστά. Ζεσταίνω κινητήρα, ελέγχω ρύθμιση και κινήσεις. Τροχοδρόμηση. Ευθυγράμμιση στο διάδρομο, προοδευτικά γκάζι και τραβάω σιγά σιγά. Το αεροπλάνο απρόθυμα αφήνει το διάδρομο και ξεκινάει την πτήση του. Το νιώθω βαρύ σαν τούβλο. Θέλει μόνο λίγο trim πάνω και δεξιά. Παίρνω την πρώτη στροφή. Είναι πολύ ανοιχτή αν και το στικ είναι τέρμα δεξιά. Θέλει μεγαλύτερες κινήσεις. Κάνω δύο κύκλους για να εξοικειωθώ και να πέσουν οι σφυγμοί. Ας δούμε τι γίνεται αν κλείσω το γκάζι... ΟΧΙ ΜΕΓΑΛΕ, ΓΚΑΖΙ, ΓΚΑΖΙ ΓΡΗΓΟΡΑ.Το αεροπλάνο πέφτει σαν να το πυροβόλησαν. Δίνω ξανά γκάζι και κάνω άλλες 5 στροφές για να συνέλθω. Είναι σαφές ότι είναι απελπιστικά μπροστόβαρο και οι μικρές κινήσεις δεν βοηθάνε καθόλου. Καιρός να κατεβαίνουμε. Κάτω τα flaps πίσω το γκάζι (λίγο πίσω μεγάλε) και κάθοδος. Στην πρώτη προσέγγιση είμαι και γρήγορος και ψηλός. Γκάζι πάλι και go around. Εκεί παρατηρώ ότι στην γκαζιά το αεροπλάνο ρίχνει μούρη αλλά με λίγο τράβηγμα στο stick ανταποκρίνεται καλά, ενώ δείχνει να πλαγιολισθαίνει προς τα αριστερά. ʼρα έχει πολύ downthrust και λίγο sidethrust. Αυτή τη φορά έρχομαι κάπως καλύτερα. Δεν είμαι ψηλός αλλά είμαι πάλι γρήγορος καθώς φοβάμαι να κλείσω πολύ το γκάζι μήπως στολάρω, ενώ κρατάω και λίγο δεξί rudder. Προσπαθώ να το ξελιγώσω κλείνοντας το γκάζι και τραβώντας το stick κάνω οριζόντια πτήση 1 μέτρο πάνω από τον διάδρομο. Είμαι πια μακρύς και αναγκάζομαι να το αφήσω να ακουμπήσει γιατί τελειώνει ο διάδρομος και από εκεί μάλλον δεν έχω go around. Έκανα ένα crush landing το οποίο αν είχε γίνει με warbird θα είχε μεγάλες απώλειες. Εδώ είχαμε μερικά πηδηματάκια και σύνολο απωλειών μια προπέλα. Πήρα το αεροπλάνο στα pitts και δεν το ξαναπέταξα εκείνη τη μέρα.
Πίσω στο εργαστήριο αφαίρεσα τα 130 γραμμάρια έρματος από την μύτη, αύξησα τις κινήσεις κατα 50%, αύξησα τη γωνία των flaps στις 30 μοίρες μείωσα το downthrust και αύξησα το sidethrust. Έβαλα ξύλινη προπέλα ίδιας διάστασης και περίμενα να περάσει η εβδομάδα.
Την Κυριακή στο μοντελοδρόμιο ήμασταν σχεδόν μόνοι. Η βροχή τις προηγούμενες μέρες αποθάρρυνε τους περισσοτέρους και έτσι είχα την άνεση που χρειαζόμουν. Ήταν σαν να πετάω άλλο αεροπλάνο. Αυτές οι μικροαλλαγές που έκανα μεταμόρφωσαν το τούβλο της προηγούμενης Κυριακής σε ένα καλοπέταχτο μοντέλο με όλα τα χαραχτηριστικά του πραγματικού Piper Arrow. Η απογείωση έγινε ομαλά και με μικρό λόγο ανόδου (είπαμε είναι scale). Οι στροφές είναι ανοιχτές και θέλουν λίγο rudder. Κλειστές στροφές γίνονται αλλά το αεροπλάνο έχει την τάση να ρίξει το εσωτερικό φτερό και χρειάζεται κάμποσο up elevator με αποτέλεσμα να παίρνει ύψος ταυτόχρονα. Έκανα κάμποσα χαμηλά περάσματα με μικρές και μέσες ταχύτητες χωρίς κανένα πρόβλημα. Η απόκριση στο γκάζι είναι καλή άν και λόγω αδράνειας των αρκετών κιλών του έχει ένα νεκρό σημείο απόκρισης στο απότομο γκάζι από χαμηλή ταχύτητα. Είχε έρθει η ώρα για προσγείωση. Τραβάω λίγο πίσω το μοχλό του γκαζιού και κατεβάζω flaps λίγο πρίν την τελευταία στροφή για τελική. Το αεροπλάνο δεν σηκώνει ιδιαίτερα μούρη και μετά τη στροφή αρχίζει την κάθοδό του. Με χρήση του elevator και λίγο γκάζι προσεγγίζει το διάδρομο και κάνει ένα υπέροχο flair πιάνοντας στα «γράμματα». Υπέροχη προσγείωση που ανταμοίβει με το παραπάνω κάθε ώρα εργασίας που απαιτείται για την κατασκευή και το στήσιμο ενός τέτοιου αεροπλάνου. Βέβαια ένα μοντέλο τέτοιου μεγέθους και βάρους μην περιμένετε να έχει το λόγο ολίσθησης ενός ανεμοπτέρου. Όμως πετάει πολύ ρεαλιστικά και ακούει θαυμάσια στις εντολές του χειριστή του. Δεν επιχείρησα ακροβατικά, αφενός γιατί δεν του έχω πάρει ακόμη τον αέρα και αφεταίρου γιατί πετάει τόσο όμορφα και ρεαλιστικά που δεν σου κάνει καρδιά να το γυρίσεις ανάποδα. Αυτό το αεροπλάνο φτιάχτηκε για να πετάει ίσια και ομαλά.

Συμπερασματικά θα έλεγα ότι το Piper Arrow II είναι ένα τίμιο μοντέλο που πετάει πού καλά και μέσα στις προδιαγραφές που θέτει ο μεγάλος πατέρας του. Με το κατάλληλο set up θα σε αποζημιώσει για τον κόπο που έκανες ώστε να φτάσει την πρώτη του τροχοδρόμηση και απογείωση. Είναι ένα μοντέλο που θα το έχεις για χρόνια, ίσως και για πάντα. Και είναι κάτι που δεν βλέπουμε συχνά στα μοντελοδρόμια.

[pantelis]

Παντελη περιμενουμε νεα για αυτον τον κινητηρα!!!!!!Προσωπικα ειμαι πολυ περιεργος.

Όσον αφορά τον κινητήρα έχω να πω τα εξής:
Στην πρώτη του εκκίνηση πήρε μπροστά εύκολα με ένα άγγιγμα της μίζας (αφού έγινε πρώτα πλήρωση με καύσιμο-κέρασμα- και χρήση του τσοκ).Λειτούργησε ομαλά χωρίς κάτι το αξιοσημείωτο σε όλη τη διάρκεια του στρωσίματος (5,5 ώρες).
Ρυθμίστηκε εύκολα.
Μετά το στρώσιμο ανέβηκε τόσο πολύ η συπίεσή του που η μίζα μου χρειάζεται 24volt για να τον γυρίσει. (στο στρώσιμο τον γύρναγε άνετα με 12 volt)
Γυρνάει προπέλα 16Χ10στις 8000 στροφές και 16Χ11 στις 7800 στροφές.
Κρατάει ρελαντί στις 1600-1800 στροφές για πάντα.
Στον αέρα λειτουργεί ομαλά χωρίς ρεταρίσματα και μπουκώματα σε όλο το εύρος των στροφών.
Παράγει λιγότερη κάπνα από άλλους Ευρωπαικούς κινητήρες που έχω σε άλλα αεροπλάνα.
Καταναλώνει πάνω στο Arrow 150cc !!!!! καυσίμου σε ομαλή πτήση 12 λεπτών.
Με μόνο 6,5 ώρες λειτουργίας, ουσιαστικά άστρωτος καθώς ο κατασκευαστής του δίνει 15-20 ώρες λειτουργίας για πλήρη απόδωση, δεν μπορώ να κάνω σχόλιο για την αξιοπιστία και την αντοχή του στο χρόνο. Όμως πόσες ώρες λειτουργίας θα έχει συνολικά στην ζωή του ένας μοντελιστικός κινητήρας?
Τέλος μου κόστισε EUR 210 μαζί με την ηλεκτρονική ανάφλεξη την εξάτμιση και την μπαταρία των 6volt 2700mah της ηλεκκτρονικής.
I rest my case!

[ankon]

επειδη εχω και γω δυο παρομοιες μηχανες θα σου προτεινα να χρησιμοποιησεις την 18 / 8 προπελλα.θα κερδισεις αρκετα αν υπαρχει χωρος αλλιως την 17/10

[pantelis]

επειδη εχω και γω δυο παρομοιες μηχανες θα σου προτεινα να χρησιμοποιησεις την 18 / 8 προπελλα.θα κερδισεις αρκετα αν υπαρχει χωρος αλλιως την 17/10

Προπέλα διαμέτρου μεγαλύτερης από 16 δεν χωράει λόγω ύψους. Με 16Χ11 το αεροπλάνο δέν κόβει ταχύτητα στην προσγείωση. Με 16Χ10 πετάει με μισό γκάζι σε αρκετά υψηλές ταχύτητες. Πιστεύω ότι η optimum προπέλα είναι η 17Χ8 αλλά δεν υπάρχει το αναγκαίο ground clearence για να χρησιμοποιηθεί.

[pantelis]

Αν κάποιος φίλος αερομοντελιστής έχει φτιάξει και πετάξει το ίδιο αεροπλάνο, θα ήμουν ευτυχής να προσθέσει τις δικές του εμπειρίες και σχόλια για αυτό.

[ΝΤΙΝΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ]

ΑΓΑΠΗΤΕ
ΕΧΩ ΚΑΙ ΕΓΩ ΤΟ ΙΔΙΟ PIPER, ΤΟ ΕΙΧΑ ΦΕΡΕΙ ΣΕ ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΜΟΥ ΣΤΗ ΒΙΕΝΝΗ.
ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΚΑΤΑΤΟΠΙΣΤΙΚΑ ΤΑ ΓΡΑΦΟΜΕΝΑ ΣΟΥ, ΓΙΑΤΙ ΣΚΟΠΕΥΩ ΝΑ ΤΟ ΑΡΧΙΣΩ ΤΗΝ 1 /10/2008.
ΜΟΙΡΑΙΩΣ ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΕΧΩ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΚΕΣ ΣΟΥ ΠΟΥ ΠΑΡΑΘΕΣΕΣ, ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΦΑΡΟΣ ΓΙΑ ΜΕΝΑ.
ΝΕΟΤΕΡΑ ΜΕΤΑ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΕΠΟΧΗ.

[pantelis]

Αγαπητέ Ντίνο στη διάθεσή σου για κάθε ζήτημα σου προκύψει στην κατασκευή του αεροπλάνου. Θα χαρώ πολύ να βοηθήσω αν χρειαστεί.

[ΝΤΙΝΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ]

ΑΓΑΠΗΤΕ ΠΑΝΤΕΛΗ
ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ ΓΙΑ ΠΡΟΘΥΜΙΑ ΣΟΥ.
ΟΤΑΝ ΑΡΧΙΣΩ ΤΟ ΣΤΗΣΙΜΟ ΘΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΩ ΜΑΖΙ ΣΟΥ.
ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΑΠΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ.